Bu acı olaydan sonra Haluk Levent’i aradım. Sesi de en az sözleri kadar duygu yüklüydü. Bu tarz şeyleri konuşmayı sevmiyor ama sağ olsun beni kırmadı. “O kahramanların çocukları artık hepimizin çocukları. Toplum olarak iyiliği çoğaltmaya, yaraları birlikte sarmaya her zamankinden daha çok ihtiyacımız var” derken, sadece bugünü değil, geleceği de düşünerek hareket ettiklerini söyledi.
Sözlerini, “Küçük bir dokunuş bile bir çocuğun hayatını değiştirebilir. Biz el uzattıkça çoğalıyoruz, birlikte iyileşiyoruz” diyerek sürdürdü. Bu sözler, bana dayanışmanın ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Helal olsun…