Voyager 1’e Neler Oluyor?

Güneş sistemini aşmak ve uzayda 45 yıl geçirmek, bir uzay gemisini gerçekten de bir numara yapar. NASA’nın 1977’de fırlatılan Voyager 1 misyonu, 2012’de bilim insanlarının yıldızlararası uzay dediği bölgeye geçti ve yoluna devam ediyor.

NASA’nın Voyager 1 uzay aracından sorumlu mühendislik ekibi bir gizemi çözmeye çalışıyor:

Uzay aracı şu anda Dünya’dan 23,3 milyar kilometre uzakta ve yıldızlararası kaşifimiz normal çalışıyor, bilim verilerini toplayıp geri getirmenin yanı sıra Dünya’dan komutlar alıyor ve yürütüyor. Ancak sondanın kontrol sisteminden (AACS) alınan veriler, uzay aracında gerçekte neler olduğunu yansıtmıyor.

AACS, 45 yaşındaki uzay aracının yönünü kontrol ediyor. Diğer görevlerin yanı sıra, Voyager 1’in yüksek kazanımlı antenini tam olarak Dünya’ya dönük tutarak bize veri göndermesini sağlıyor.

Tüm işaretler AACS’nin hala çalıştığını gösteriyor, ancak döndürdüğü telemetri verileri geçersiz. Örneğin, veriler rastgele oluşturulmuş gibi görünebilir veya AACS’nin içinde olabileceği olası herhangi bir durumu yansıtmayabilir.

Sorun, uzay aracını “güvenli moda” almayı gerektirecek hata koruma sistemini tetiklemedi. Voyager 1’in sinyali de zayıflamadı, bu da yüksek kazanımlı antenin Dünya ile öngörülen yöneliminde kaldığını gösteriyor.

Voyager 1 şu anda Dünya’dan 23,3 milyar km uzaklıkta ve gönderilen sinyalin bu farkı kat etmesi 20 saat 33 dakika alıyor. Bu, Voyager 1’e bir mesaj göndermenin ve bir yanıt almanın yaklaşık iki gün sürdüğü anlamına geliyor. Görev ekibi için bu alışık oldukları bir gecikme.

Ekip, geçersiz verilerin doğrudan AACS’den mi yoksa telemetri verilerinin üretilmesi ve gönderilmesiyle ilgili başka bir sistemden mi geldiğini belirlemeye devam ederken sinyali yakından izlemeye devam edecek. Sorunun doğası daha iyi anlaşılana kadar ekip, bunun uzay aracının bilim verilerini ne kadar süreyle toplayıp iletebileceğini etkileyip etkilemeyeceğini tahmin edemez.

Voyager 1 ve 2’nin proje yöneticisi Suzanne Dodd, “Böyle bir gizem, Voyager görevinin bu aşamasında rota için bir nevi eşit seviyededir ” dedi.

“Uzay aracının ikisi de neredeyse 45 yaşında, bu da görev planlayıcılarının beklediğinin çok ötesinde. Ayrıca yıldızlararası uzaydayız ve burası daha önce hiçbir uzay aracının uçmadığı yüksek radyasyonlu bir ortamdır. Dolayısıyla mühendislik ekibi için bazı büyük zorluklar var. Ancak AACS ile bu sorunu çözmenin bir yolu varsa, ekibimizin onu bulacağını düşünüyorum.” diye ekledi.

Dodd, ekibin anormalliğin kaynağını bulamayabileceğini ve bunun yerine ona adapte olabileceklerini söyledi. Kaynağı bulurlarsa, sorunu yazılım değişiklikleri yoluyla veya potansiyel olarak uzay aracının yedek donanım sistemlerinden birini kullanarak çözebilirler.

Voyager ekibi, yedek donanıma ilk defa güvenmiyor: 2017’de Voyager 1’in birincil iticileri bozulma belirtileri gösterdi ve bu nedenle mühendisler, uzay aracının gezegensel karşılaşmaları sırasında orijinal olarak kullanılmış olan başka bir itici grubuna geçti. Bu iticiler 37 yıldır kullanılmamasına rağmen çalışmıştı.

Voyager 1’in şu anda Dünya’dan 19,5 milyar kilometre uzaktaki ikizi Voyager 2, normal şekilde çalışmaya devam ediyor.

1977’de fırlatılan her iki Voyager, görev planlayıcılarının beklediğinden çok daha uzun süre çalıştı ve yıldızlararası uzayda veri toplayan tek uzay aracı oldu. Bu bölgeden sağladıkları bilgiler, Güneş’in güneş sistemimizdeki gezegenlerin etrafında oluşturduğu yaygın bariyer olan heliosferin daha derinden anlaşılmasına yardımcı oldu.

Mühendisler aldıkları önlemlerle sondaların en az 2025’e kadar çalışmaya devam etmesini umuyor.

Numberone.com.tr