En son 2018 yılına çektiği The Shape of Water ile 90. Akademi Ödülleri’ne 13 dalda adaylıkla damga vuran ve En İyi Film dahil 4 Oscar’ın sahibi olan Guillermo del Toro imzalı Nightmare Alley – Kabus Sokağı 4 Şubat günü ülkemizde vizyona giriyor.

Film; bir karnavalda öğrendiği insanları manipüle etme yeteneğiyle ünlü bir mentalist olmanın kapılarını aralayan Stanton’ın, en az kendisi kadar hırslı bir kadın Dr. Lilith Ritter ile yakınlaşması sonrası gelişen olayları anlatıyor.

Bir sirkte çalışmaya başlayıp hızla yükselen sonrasında da dibe vuran bir adamın hikayesini konu alan filmin orijinali 1947’de vizyona giren, dönemin starlarından Tyrone Power’ın başrolünü üstlendiği filmi Edmund Goulding yönetmişti.

Beyazperde 74 yıl sonra capcanlı bir geri dönüş yapan bu ışıltılı yeniden çevrimde; Cate Blanchett, Rooney Mara, Willem Dafoe, Toni Collette, Richard Jenkins, Ron Perlman, Holt McCallany, Clifton Collins Jr., Tim Blake Nelson, Mary Steenburgen ve David Strathairn gibi isimler yer alıyor.

“GÜNÜMÜZE YAKIŞIR BİR YENİDEN ÇEVRİM”

1947 yapımı Edmund Goulding’in orijinal film de kıyıda köşede kalmış, döneminin farklı ve cesur örneklerinden biriydi. Yönetmen Guillermo Del Toro hem o filme bu kadar sadık kalıp hem de yaptığı eklemelerle ve kattığı yorumla ortaya gayet doyurucu bir film çıkarmayı başarmış. Sürekli manipülasyonla yürüyen bir erkeğin üzerinden bugünlere bile uzanan bir yükseliş/düşüş hikayesi kuruyor. Kadın karakterlerin konumlarını çok daha güçlendirerek ana kahramanı açısından daha karanlık bir finalle bağlıyor. Bu anlamda günümüze yakışır bir ‘yeniden çevrim’ oluşturuyor. Yine de ikinci perdenin bir parça sarktığını, tempoyu aşağı çektiğini belirtmek isterim. Ama oyuncu performansları (özellikle Cate Blanchett ve Toni Collette), ışık kullanımı, müzikleri, yaratılan atmosferi birinci sınıf.

“DEVRİM NİTELİĞİNDE BİR KARNAVAL NEO-NOİR”

‘Del Toro, devrim niteliğinde bir karnaval neo-noir’ına imza atmış. Fantastikle de bilinçaltıyla da korkuyla da mesafeli bir şekilde ilişki kurarak türde David Lynch ve Coenler’in kulvarına masalsı bir ekleme yapıyor. Ahenkle dans eden capcanlı karakterler politik alt metin de barındırıyor.  Goulding’in 1947 tarihli B-tipi filmini ikiye katlayan bir yeniden çevrim bu!  Del Toro ötekilere dair öyküsünü tarihi bir karnavala çekerken Gilliam’ın ustalıklı ‘Dr. Parnassus’u ile de kardeşlik ilişkisi kurmaktan zevk alıyor. Türünde lezzetli bir film. Del Toro’nun Hollywood kariyerinde de zirveye oynuyor!’

“GÜNÜMÜZE GÖRE DEMODE KALIYOR”

Nighmare Alley özenli görüntü ve sanat yönetimiyle 1947 yapımı öncül filmini cilalayarak seyirciye sunmayı başarıyor. Neredeyse senaryo anlamında orijinaline pek çok noktada sadık kalıyor. Ancak filmin ilk 90 dakikasındaki gösterişli yükselişi filmin son bir saatinde düşüşe geçiyor. Film uzadıkça hikayesi zayıflıyor ve en sonunda finalindeki karanlığın içinde anlam aramaya çalışıyorsunuz. Günümüze göre hikayenin demode kaldığını belirmek gerekiyor. Geçmişin görkemli film noirlarını düşündüğümüzde bu film bir parça dönem olarak günümüzle kan uyuşmazlığı yaşıyor.

“ÇOK KIYMETLİ BİR SİNEMA FİLMİ”

Olayların aniden ve bir anda geliştiği Kabuslar Sokağı, geneli itibariyle izleyicisini kavrayan güçlü bir film. Renkli gezici karnaval sahneleri, aşklar, hırslar, intikamlar, alev alev yanan hayatlar ve en önemlisi ana karakterini hiç bırakmayan bir film olması çok kıymetli bir sinema izlediğimizi hissettiriyor. Olduğun yere geri dönmek, tavuk imgesi ve ‘canavar mısın insan mı?’ sorusu kafamda döndü durdu… Taşradaki karnaval görüntüsünden sonra bir anda ışıltılı şehir gecelerine geçiş dengesi çok güzel yakalanmış. Bradley Cooper’ı ilk defa bir performansında çok beğendim. Cate Blanchett ve Rooney Mara’yı Carol filminden sonra tekrar bir arada görmek şahaneydi.

“HAYAL KIRIKLIĞINA UĞRATMIYOR”

Oscar ödüllü Pan’ın Labirenti ve Suyun Sesi filmleriyle tanıdığımız Hellboy filmiyle de gönlümüzde ayrı bir yeri olan yönetmen Guillermo del Toro yine her zamanki tarzında olabildiğince karanlık ve de fantastik atmosferine bu sefer 1940 yıllarda kasaba kasaba gezen bir karnaval ekibini dahil etmiş. 1947 yapimi aynı isimli ilk filmin ve romanın adaptasyonu olarak görebileceğiniz Kabus Sokağı Bradley Cooper, Rooney Mara, Cate Blanchett, Toni Collette ve Willem Dafoe ‘dan oluşan dev oyuncu kadrosuyla sizi hayal kırıklığına uğratmıyor. Geçmişindeki travmalarla insanların içinde oluşan boşlukları güç hırsıyla doldurması üzerine ve vicdan azabı çekerken teselli arayan ruhlara yol göstermeye çalışırken ceplerini boşaltmaya kendini adayan bir dolandırıcının hayatı gerilim filmi sevenler için iyi bir seçenek!

Instagram hikayelerinde paylaştığı seksi fotoğraflarla dikkat çeken Jennifer Lopez’, sosyal medyanın gündemine oturdu.

52 yaşındaki JLO, kusursuz fiziğiyle görenleri hayran bıraktı.

52 yaşında iki çocuk annesi Jennifer Lopez’in kusursuz vücuduyla kendisine hayran bıraktı.

Siyah braletinin altına, ince ip askılı kalçasını açıkta bıran bir etek giyen Lopez, kombinini siyah deri, kısa bir blazer ceketle tamamladı.

Siyah eteğinin arkasındaki metal detayı ise herkesi büyüledi. Lopez,saçları ise ortadan ayrılmış, ensesinde topuz yapılmıştı.

İşte Jennifer Lopez’in paylaştığı o pozlar:

Bir film hayal edin; yönetmeni 90’lı yıllardan günümüze çektiği hafızalardan silinmeyen bilim-kurgu ve aksiyon filmleriyle hepimizin hafızasında yer eden bir efsane; başrolünde Oscarlı yıldız; cebinizde de sınırsız denebilecek mega bütçeniz var. Bu filmin kötü hatta belki de türünün en kötülerinden biri olarak tarihe geçme ihtimali nedir? Ne yazık ki Moonfall imkansızı başarmış. Seyircisine hak ettiği bir seyir keyfini vermekten, türünün ciddiye alınabilir bir örneği olmaktan çok uzak. Filmin, kötülerin Oscarları olarak bilinen ve her yıl geleneksel olarak düzenlenen Altın Ahududu Ödülleri’nin (Razzie Ödülleri) bu seneki favorilerinden olacağına şüphe yok. Basın gösterimi dahi yapılmayan filmi Biletinial organizasyonu sayesinde izleme fırsatı bulduk. Gösterime katılan eleştirmenler Burak Göral, Duygu Kocabaylıoğlu Arazlı, Haktan Kaan İçel, Aslıhan Saraçoğlu ve Deniz Ali Tatar filmin neden hayal kırıklığı olduğunu anlattı.

Felaket filmleriyle ünlenen Roland Emmerich, yıkım sahnelerini iyi çeken bir yönetmen ama artık giderek hikaye-dramatik yapı gibi öğelere daha az takılır bir yönetmen oldu. Moonfall kulağa ilginç gelen bir parlak fikir üzerine kurulu olmasına rağmen dakikalar ilerledikçe uzaydan gelen felaket türü filmlerin parodisine dönüşüyor sanki ama amacın bu olmadığı da çok açık belli! Tıpkı aynı yönetmenin “2012” filminde de yaptığı gibi içinde olunan büyük soruna hiç uygun davranmayan tek boyutlu, son derece hafif diyaloglarla konuşan karakterler oradan oraya mantık dışı hareketlerle koşturup duruyorlar. Ayrıca felaket filmleri her zaman ailecidir ama ne zamandır da bu kadar boşanma düşmanı olanını görmemiştik!

Gezegenimizi her seferinde yok olmanın eşiğine getirip, sonra da mucizevi biçimde ve kıl payı kurtarmayı başaran ve bu anlatının 90’lardan itibaren esas mimarlarından biri olan Roland Emmerich, derin uzaydan ve nihayetinde insanlıktan umudunu hala kesmemiş gibi görünüyor. Halen devasa kurguların ve büyük prodüksiyonların peşinde koşan Emmerich, son işi Moonfall ile de bir gişe canavarı yaratmanın peşine düşmüş. Fakat keşke senaryo mantığına da prodüksiyon kadar olması gereken özeni gösterseymiş.

Büyük blockbuster filmlerinin usta ismi Roland Emmerich’in önceki filmleri Independence Day ve 2012 filmlerinin bir kırması olan Moonfall, felaket filmlerini uzaylı istilası konulu bilim kurgularla harmanlıyor. Görsel efekt bombardımanın bir suçlu zevke dönüştürdüğü hazzı inkar edemeyiz. Lakin filmin bütünündeki kolaycılıklar, mantık hataları ve filmin tonuna uymayan ucuz mizansenler filmin iyi paketlenmiş ama içi boş bir film olduğunu gösteriyor. 150 milyon dolarlık bütçe için günümüzün normlarından uzak ve demode bir film ortaya çıkmış. Ama yine de 10 yaşındaysanız filme bayılacaksınız.

Bilim kurgu ve kıyamet türündeki filmlerine hayran kaldığım Roland Emmerich, bu kez hayal kırıklığı yarattığı Moonfall ile karşımızda. Filmde bir önceki olay daha çözülmeden bir diğer olaya geçiliyor ve laf ağıza tıkılıyor hissi yaşıyorsunuz. Genelde bu tarz filmlerin aranan duygusu olan ‘aşk’, bu filmde neredeyse hiç yok, boşanmış çiftler çok daha ön planda. Filmdeki baş karakterler ve hikaye akışı genelde klişeler üzerinden gidiyor. Türevlerinin üstüne koyamayan, hatta daha çok daha altında bir film Moonfall… Ancak filmin ‘matrak’ ve ortamı hareketlendiren karakteri ‘K.C. Houseman’ a hayat veren John Bradley’e haytan kaldım.

2012’, ‘Kurtuluş Günü’, ‘Yarından Sonra’ ve ‘Godzilla’ gibi sinema tarihine geçmiş birbirinden görkemli filmlerde imzası bulunan usta yönetmen Roland Emmerich, NASA onaylı senaryosuyla ve kadrosunda Halle Berry, Patrick Wilson, John Bradley, Michael Pena, Donald Sutherland gibi usta oyuncularla yeni bir felaket filmine imza atmış.  Peki film ilk yarısına kadar 2012 filmindeki gibi Dünyanın sonu geliyor geliyor tarzında ilerlerken daha sonra nasıl Kurtuluş Günü filminin konusuna evriliyor Zaten 2 saatlik süresince 150 milyon dolarlık görsel efekt bütçesini yönetmen Roland dibine kadar kullandığından dolayı bunları düşünecek ya da tartışacak kafanız kalmıyor. Katıksız aksiyon ve Yüksek bütçeli felaket filmlerini sevenler bu filmi IMAX izlemeyi tercih etsinler.

Moonfall, ayın yörüngeden çıkıp, dünyaya doğru yaklaşması karşısında insanların yaşadıklarını konu ediyor. Bir şekilde yörüngesinden çıkan Ay’ın, Dünya’ya çarpacak yeni bir yörüngeye girmesiyle gelişen olayları anlatan film, yeryüzündeki yaşamın sonunu getirecek olaya nasıl engel olabileceğine dair bir fikri olan eski bir astronot ile ona inanan birkaç kişinin bu felaketi durdurma çabasını perdeye yansıtıyor.